Ik wandel door Sommelsdijk en ontdek op de gevel van een vrijstaande woning een houten bord met de tekst ’t kon net. Ik sta stil en maak een foto. ‘Kan ik u helpen?’ klinkt de stem van een man op leeftijd.
De bewoner loopt op mij af en begint te vertellen. Over zijn vrouw die door een herseninfarct tijdelijk in een verpleeghuis woont. Hij wil zo graag dat ze thuiskomt. Ze wonen hier zeventig jaar en werkten hard in hun bloemenkwekerij. Kinderen kwamen er niet. Ik vraag mijzelf af of ik de man kan onderbreken.
Voorzichtig stel ik hem mijn prangende vraag: ‘Mag ik u vragen waarom er ’t kon net op uw woning staat?’ ‘Tja, dat was een idee van een vriend. Na de Watersnoodramp mocht je zelf bepalen waar je je huis bouwde. Dit vond hij een mooie plek. ‘‘Hang er een bord met ’t kon net op,’’ zei hij. En dat deed ik.’
Zeventig jaar kon ’t net. Hopelijk kan ’t morgen ook nog.
