> one puddle

In september ontvang ik een mail van Vincent Cellucci; dichter, schrijver en conservator van de TU Delft Library. Hij heeft twee vragen: of ik mijn eerder opgedane ervaring bij de Parkhavenbrug met hem wil delen en of ik betrokken wil zijn bij het ontwikkelen van zijn bruggedicht op de Delftse Hambrug. We spreken af en dan gaat het snel.

Ik maak een typografisch ontwerp waarin ik de strekking van zijn gedicht verbeeld: het natte Hollandse weer. Het val, met 10 liggers en een omlijsting, is mijn stramien. Uitdagend voor het inpassen van een gedicht. De zinnen toon ik als vallende waterdruppels.

Voor groot onderhoud wordt de brug eruit gehesen en vervoerd naar een werf. Daar het gedicht aanbrengen is een stuk eenvoudiger dan ter plaatse met een hoogwerker. Onze timing is perfect. Maar dan …

Het gedicht staat strak op het val. Het weekend kan beginnen. De schilders pakken in en ik maak nog wat foto’s. In de metro op weg naar huis bekijk ik de foto’s. ‘Oh nee,’ hoor ik mijzelf hardop zeggen. Drie puntjes op de i ontbreken. Ik bel Jasper, van Anker Decoraties en alleskunner, zo blijkt later.

We overleggen. Terugrijden is geen optie. Maandag is de verf met folie opgedroogd en is er grijze lak nodig. Dat moeten we bestellen en daar zit een levertijd op. Woensdag vertrekt het val al naar Delft. ‘Geen probleem, komt goed,’ stelt hij mij gerust.

Maandag rijdt hij nogmaals naar de werf. De folie kan hij nog pellen. Jasper zet – letterlijk – de laatste puntjes op de i.